Because you're mine, I walk the line.

เพิ่งกลับมาจากสงขลา ไปเยี่ยมเพื่อนรุ่นน้องที่เพิ่งเปิดร้านนมได้ไม่ถึงเดือน นั่งรถทัวร์ไป 15 ชม. กรี๊ดดดดด

กว่าจะถึง ไกลมาก เหี้ยกว่านั้นคือรถทัวร์ของบริษัทปิยะทัวร์ แม่งเหี้ยโคตรๆ บอกจะออกหกโมงครึ่ง ขึ้นรถด้วยความง่วงๆ ขึ้นไปถึงก็นอน ตื่นมาตอนทุ่มนึง กรี๊ดดดด แม่งยังอยู่ที่เดิม สองทุ่ม กรี๊ดดดดดดดดด แม่งยังอยู่ที่เดิม สาดด กว่าจะได้ฤกษ์เสด็จคือสองทุ่มครึ่ง เลววววว

ข้ามสะพานติณสูลานนท์ตอนสิบโมง ทุกอย่างในจังหวัดนี้เป็นนามสกุลของ "ป้า" คนนั้น เป็นอย่างเดียวในสงขลาที่รู้สึกขัดใจนิดหน่อย ฮ่าๆ เพื่อนรุ่นน้องมารับ พาไปกินโจ๊กตรงนครในชื่อร้านอะไรวะ จำไม่ได้แล้ว แต่หมักหมูอร่อยมาก โจ๊กหมู + ชานมร้อน ชีวิตตอนเช้าดีอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานานละ เพราะอยู่กรุงเทพฯ จะตื่นสายแล้วต้อง

รีบล่กๆ ไปทำงานอ่ะนะ ตัวเมืองเก่าของสงขลาสวยคลาสสิคไม่แพ้หลวงพระบางหรือฮอยอันเลย แต่ของเรามันเป็นแบบสวยไปตามยถากรรม จะไปสู้ของเค้าก็คงไม่ได้ แต่ถ้าจัดการดีๆ มีหนาวกันบ้างละวะ เปรยความคิดนี้ออกมาดังๆ ในรถ รุ่นน้องรีบบอกว่า คนสงขลาไม่ชอบนักท่องเที่ยว ไม่ชอบให้ใครมายุ่ง เอ๊า สาดดด แนวมาก แต่ก็โอเคแหละ เคารพๆ

พอไปถึงร้าน สองเมษา

(อยู่หน้าอาชีวะสงขลาพอดี ใครผ่านแถวนั้น ไปอุดหนุนได้) 

คือรุ่นน้องกับเพื่อนเกิดเดือนเมษาทั้งคู่ คนนึงนิเทศ จุฬาฯ คนนึงบัญชี จุฬาฯ ร้านน่ารักมาก มีบ่อน้ำกลางร้านด้วยนะ ร้านเป็นบ้านเก่าของยายของน้องที่เป็นเด็กบัญชี พอเห็นร้าน พอได้ฟังว่าน้องตื่นเช้าไปจ่ายตลาด ไปวิ่งที่สนามติณ (บอกแล้ว!) หาของกิน (สงขลาของกินอร่อยเยอะมากจริงๆ) กลับมาอาบน้ำ นอนต่อนิดหน่อย

เปิดร้านสิบเอ็ดโมง คนเยอะเป็นช่วงๆ ขายถึงไปถึงสี่ทุ่ม ปิดร้าน นอน บางวันนอนบ้าน บางวันนอนร้าน ฟังแล้วก็แบบ...นี่หรือเปล่าชีวิตที่คนเราต้องการ มันก็แค่นี้เอง อาหารอร่อย อากาศดี เมืองสวย ได้ออกกำลังกาย ว่างๆ ก็ปั่นจักรยานรอบเมือง ปั่นไปริมทะเล

ได้อยู่กับคนที่รัก ปัญหาก็มี มิใช่ไม่มี ทำร้านไม่ใช่ง่ายๆ ไม่ใช่ดีดนิ้วแล้วทำได้ แต่ชั่งน้ำหนักกับการดิ้นรนในกรุงเทพฯ ไปวันๆ ล่ะ? (นี่พูดในเคสเด็กตจว.เนอะ ข้าพเจ้าไม่มีบ้านตจว.ให้กลับไปเปิดร้านน่ะสิ  T_T)

 ชีวิตง่ายและมีคุณภาพชีวิตที่ดีสำหรับเพื่อนรุ่นน้อง มองตัวเอง ยอมรับว่าอิจฉา ข้าพเจ้าหลงรักเมืองสงขลาในทันใด อากาศดี ติดทะเล เมืองไม่เล็กเกินไป มีทุกอย่างที่ชีวิตต้องการ (คือแบบว่าเป็นคนกระแดะติดเมืองอ่ะ ถ้าบ้านนอกไปก็ไมไหวเคลียร์นะ) อาหารอร่อยมากๆๆๆ มีประวัติศาสตร์ มี Old city area ให้ได้ปลื้ม

แต่ข้าพเจ้ารู้ตัวว่านาทีนี้ข้าพเจ้ายังไม่พร้อมมีชีวิตแบบนั้น ยังไม่พร้อมจะง่ายและหยุดเพราะความทะเยอทะยานส่วนตัว เหอะๆๆ ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่อยากไปให้ถึง แต่ถามว่าอิจฉามั้ย โคตรอิจฉาเลย บางทีชีวิตก็ไม่จำเป็นต้องยากนี่นะ

(โผล่หน้ามาทำม้าย จะเอาอารายน้อง) 

แ่ต่ร้านอาหารในสงขลามันจะเป็นแบบนี้กันเว่ย คืออร่อยนะแต่ไม่ง้อลูกค้าได้อีกกก ร้านสุกี้นครในเจ้าดัง คนรอเยอะมากกกก ทำช้ามากกก แล้วแบบไม่รับออร์เดอร์ ใครอยากแดกเดินเข้าไปสั่งกับพ่อครัวเอง เค้าไม่มีเด็กรับออร์เดอร์ แนวมากกก เหมือนแบบ ไม่ได้อยากขายหรอกนะ แต่กูสมเพชพวกมึง อ่ะ ทำให้แดกก็ได้ ลูกค้าก็ต้องหงอๆ จ๋องๆ ประหนึ่งไปขอเค้ากิน ไม่กล้าทำตัวสดด้วยประการทั้งปวง

อาหารอร่อยมากจริงๆ นะ ทุกร้านที่กินอร่อยหมด โดยเฉพาะโชคดีติ่มซำที่หาดใหญ่

เทพมากกก อร่อยมากก

เมืองก็น่าอยู่โคตรๆ ไม่น่าเชื่อ แต่หลงรักสงขลาแบบถอนตัวไม่ขึ้น :P  

(สงขลาในม่านฝน *หน้าร้านสองเมษา) 

edit @ 8 Jul 2009 11:37:34 by IwalkTheLine