Because you're mine, I walk the line.

ตอนนี้กำลังคลั่งไคล้คอลัมน์ "จุดไฟในนาคร" ของคุณชัชรินทร์ ไชยวัฒน์ ใน www.onopen.com อย่างแรง เฝ้ารอด้วยใจจดจ่อว่าเมื่อไหร่คุณชัชรินทร์จะอัพเดทคอลัมน์แกซักที อันนี้คือบทความชิ้นล่าสุด http://www.onopen.com/2007/01/2131

กรุณาอ่านตั้งแต่บทความชิ้นแรกไปจนถึงชิ้นปัจจุบัน แล้วจะรู้ว่า...โลกนี้มันเหี้ยได้ใจกูจริงๆ ใครที่คิดว่าโลกคือความสดใสสวยงาม เปลี่ยนความคิดเดี๋ยวนี้เลยโว้ย โลกคือความชั่วช้าอัปรีย์จัญไรที่เอาใจคนชั้นต่ำอย่างกูไปเลย

แต่ความสถุลทรามชนิดนี้ก็มีความดีในตัวของมันนะ

เมื่อไหร่ที่พบเจอความงดงามของโลกหรือชีวิตก็ตาม เล็กน้อยสักแค่ไหน เราจะมองมันให้เต็มตา-รู้สึกกับมันให้เต็มหัวใจให้ได้หวังว่าโลกแม้เพียงเศษเสี้ยว...มันยังดีอยู่

เข้าเรื่องตามชื่อเอ็นทรี่

48 ชั่วโมงที่ผ่านมา ได้ยินคำนี้ 3 ครั้ง จากคน 3 คน

เพื่อนมัธยม,ป้ารหัส,พี่รหัสถามเรื่องงาน ด้วยความยโส(ทั้งๆที่โง่)สุดๆ ตอบไปว่าตอนนี้เราขอไฟต์ก่อนเพื่อจะได้ทำงานที่เราอยากทำ

อุดมการณ์กินไม่ได้ครั้งที่ 1:ยังยโสอยู่ คิดว่ากูจะกินให้ดู และจะมีชีวิตที่ดีด้วย

อุดมการณ์กินไม่ได้ครั้งที่ 2:ความเชื่อมั่นเริ่มสั่นคลอน แต่ยังแอบคิดว่า แหม อาจจะกินได้ก็ได้นะจ๊ะ

อุดมการณ์กินไม่ได้ครั้งที่ 3:พ่อมึงตายยย (แค่สบถนะ พ่อใครอย่าเสือกตายจริงๆล่ะ)กูแดกหญ้าแทนข้าวก็ได้วะ หรือไม่งั้นก็ไปเต้นอโกโก้แถวพัฒน์พงษ์แม่งเลย (เคยไปเดินดูตอนปีสอง เป็นประสบการณ์ที่ Amazing โคตรๆ)

อ.เสก-เสกสรรค์ ประเสริฐกุลเคยเขียนไว้ที่ไหนสักแห่งว่า (โดยประมาณนะ ไม่เป๊ะ ไม่มีหนังสืออยู่ใกล้มือให้ค้น ให้เพื่อนยืม ถ้าหนังสือกลับมาค่อย editอีกที)"วิญญาณแห่งการผจญภัยนั้นหากไม่เกิดขึ้นในวัยหนุ่มสาว ไฉนเลยจะเกิดขึ้นในวัยชรา มิพักต้องพูดถึงความกล้าหาญอีกเล่า"

เราก็แค่อยากไฟต์ให้สุดตีนก่อนเพื่อชีวิตที่เราอยากได้ เพื่อการงานที่เราใฝ่ฝัน ถ้ามันถึงจุดที่จะอดตายไม่มีจะแดกจริงๆ เราก็คงยอมอ่ะนะ

ทำไมต้องเรียกความต้องการชนิดนี้ว่า "อุดมการณ์ที่แดกไม่ได้"

คนอยากเป็นสาวพีอาร์ คนอยากเลี้ยงม้าหัวหิน คนอยากกิน+ขายกล้วยแขก คนอยากเป็นยามละแวกกุ๊งกิ๊ง(อะไรวะ?!!?)คนอยากซิ่งรถสองแถว คนอยากแจวเรือข้ามฟาก คนอยากเป็นแมงดา คนอยากเป็นเหี้ยเป็นห่าอะไรตั้งเยอะแยะ

ผู้คนเหล่านั้นก็อาจมีจุดมุ่งหมายในวิชาชีพแตกต่างกันไป ไม่เห็นมีใครไปพูดว่า เฮ้ย อย่ามีอุดมการณ์เลยมึงน่ะ

ตอนเข้ามาคณะนี้ ที่นี่

(ที่เพิ่งไปแดกเหล้าเลี้ยงละคร"เปิด(กระ)โป(ร)งคอนแวนต์"ฟรีๆมาน่ะนะ)เด็กปีหนึ่งทุกคนต้องเข้าห้องเชียร์ และหัดร้องเพลงต่างๆนานา

มีเพลงหนึ่งชื่อว่า

"มาร์ชสื่อสารมวลชน"

นักสื่อสารมวลชน ผองเราทุกคนเป็นสื่อสัมพันธ์

สื่อกลางระหว่างสถาบัน ประชาสัมพันธ์กับปวงประชา

ให้ความรู้จริงทุกสิ่งสรร เข้าใจในกันเป็นยอดปรารถนา

เป็นแสงสว่างสร้างความศรัทธา ให้ประชาสุขสถาพรชัย

ต่อสู้เพื่อความยุติธรรม เสริมส่งน้อมนำประชาธิปไตย

ให้ความบันเทิงเริงใจ เราเป็นสายใยของสังคมชน

ที่จริงยังมีต่อ แต่ไม่ต้องรู้หรอก มันพีคไปแล้ว ที่เหลือค่อนข้างเวิ่นเว้อ

ก็แค่ขอเข้มงวดกับชีวิตที่จะใช้ต่อไปทั้งหมดที่เหลืออยู่ (ซึ่งก็ไม่มีใครรู้ว่านานเท่าไหร่ ถ้าพรุ่งนี้ตายก็ช่วยกันไปงานศพด้วยนะ)ก็แค่ไม่อยากปล่อยไหลไปเรื่อยเปื่อย อะไรก็ได้ อะไรก็ทำ อะไรก็เอา

แค่กูอยากทำอะไรที่มีความหมายกับโลกนี้บ้าง ทำไมต้องเรียกซะอลังการว่ามันคือ"อุดมการณ์"ด้วยละเนี่ย

หรือกูดูเป็นนักฝันสมบูรณ์แบบ เป็นพวกวิ่งไล่คว้าอากาศอะไรทำนองนั้น?

และแน่นอน รู้สึกได้ถึงน้ำหนักของความคาดหวังบางประการ

ที่มาจาก

สังคม

ครอบครัว

คนรอบตัว

คนที่พบเจอ

ไม่รู้จะยอมแพ้เมื่อไหร่ แต่คาดว่าไม่ใช่เร็วๆนี้

(ตราบใดที่ยังพอมีจ๊อบให้เก็บกินน่ะนะ)